ziaja sopot sun cena czesc 4

Po sześciu miesiącach średni hematokryt w grupie zdrowego hematokrytu wzrósł do docelowego zakresu. Aby utrzymać wartości hematokrytu w zakresie docelowym, pacjenci ci potrzebowali około trzy razy więcej epoetyny niż przed badaniem (ryc. 1). Mimo że średnie wartości hematokrytu były stabilne w grupie o niskim hematokrycie w całym badaniu oraz w grupie zdrowego hematokrytu po sześciu miesiącach, wartości różniły się znacznie u poszczególnych pacjentów, często w związku ze współistniejącymi chorobami. Rycina 2. Rycina 2. Kaplan-Meier Szacunki prawdopodobieństwa zgonu lub pierwszego niekrytycznego zawału mięśnia sercowego w grupach z normalną-hematokrytem i niskim hematokrytem. Prawdopodobieństwo pierwotnego punktu końcowego (śmierć lub pierwszy niezakończony zawał mięśnia sercowego) pokazano na rycinie 2. Po 29 miesiącach odnotowano 183 zgony i 19 pierwszych niezakończonych zgonem zawałów mięśnia sercowego wśród pacjentów w grupie zdrowego hematokrytu i 150 zgonów oraz 14 niekrytyczne zawały mięśnia sercowego wśród pacjentów z grupy o niskim hematokrycie (stosunek ryzyka dla grupy zdrowych hematokrytu w porównaniu z grupą o niskim hematokrycie, przedział ufności 1,3; 95%, 0,9 do 1,9). Zwiększenie wieku, obecność choroby naczyń obwodowych, niewydolność serca klasy III w NYHA oraz brak nadciśnienia tętniczego w punkcie wyjściowym były istotnymi czynnikami ryzyka zgonu lub pierwszego nieinwazyjnego zawału mięśnia sercowego dla obu grup łącznie, podczas gdy płeć, rasa, typ dostępu naczyniowego, Kt / V i obecność zastoinowej niewydolności serca, choroby niedokrwiennej serca i cukrzycy nie były. Te 11 wstępnie określonych cech linii podstawowej nie wyjaśnia różnic w wynikach w obu grupach, ponieważ dostosowanie dla tych czynników nie zmieniło stosunku ryzyka dla grupy zdrowych hematokrytu w porównaniu z grupą o niskim hematokrycie (współczynnik ryzyka 1,3; procent przedziału ufności, 0,9 do 1,8). Nie było znaczących różnic w wynikach między ośrodkami badawczymi.
Tabela 2. Tabela 2. Przyczyny śmierci. Śmiertelność roczna i dwuletnia była o 7 punktów procentowych wyższa w grupie zdrowego hematokrytu niż w grupie o niskim hematokrycie. Trzydziestu dwóch pacjentów w grupie zdrowego hematokrytu zmarło między 16 a 318 dniem po przedwczesnym przerwaniu terapii. U wielu z tych pacjentów hematokryt znacznie spadł przed śmiercią, ale zgony zostały policzone w grupie zdrowego hematokrytu zgodnie z analizą zamiaru leczenia. Przyczyny śmierci, przypisane przez badaczy, były podobne w obu grupach, większość (67%) miała charakter sercowo-naczyniowy (Tabela 2).
Tabela 3. Tabela 3. Częstość występowania siedmiu drugorzędowych punktów końcowych. Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami pod względem częstości hospitalizacji z różnych przyczyn, niezakończonego zgonem zawału mięśnia sercowego, dławicy piersiowej wymagającej hospitalizacji, zastoinowej niewydolności serca wymagającej hospitalizacji, pomostowania tętnic wieńcowych lub przezskórnej angioplastyki wieńcowej (Tabela 3). W trakcie badania 129 pacjentów w grupie zdrowego hematokrytu (21 procent) otrzymało transfuzję czerwonych krwinek, w porównaniu z 192 pacjentami z grupy o niskim hematokrycie (31 procent) (P <0,001) [przypisy: bikalutamid, Białkomocz, ambroksol ] [przypisy: sztokholmski syndrom, husky olx, tarczyca guzki ]