ziaja sopot sun cena ad 5

Zdarzenia takie jak krwawienie z przewodu pokarmowego i chirurgiczna utrata krwi spowodowały wiele z tych transfuzji. Nie było istotnych różnic w stosowaniu sześciu kategorii leków sercowo-naczyniowych (inhibitorów konwertazy angiotensyny, leków przeciwarytmicznych, antagonistów .-adrenergicznych, blokerów kanału wapniowego, digoksyny lub digitoksyny i azotanów) między dwiema grupami na linii zerowej, 6 miesięcy lub 12 miesięcy. Wynik w zakresie sprawności fizycznej w kwestionariuszu dotyczącym jakości życia po 12 miesiącach zwiększył się o 0,6 punktu na każdy wzrost hematokrytu o punkt procentowy (p = 0,03). Na przykład wzrost hematokrytu z 30 procent do 42 procent był związany z klinicznie znaczącym wzrostem o 7,2 punktu w skali na skali funkcji fizycznych. Nie było istotnych zmian w wynikach w pozostałych siedmiu skalach.
Podczas badania nie stwierdzono istotnych różnic w ciśnieniu krwi między dwiema grupami, średnie wartości wynosiły około 150 mm Hg dla skurczowego ciśnienia krwi i 78 mm Hg dla rozkurczowego ciśnienia krwi. Częstość występowania zakrzepicy w miejscach dostępu do naczyń była wyższa w grupie zdrowego hematokrytu niż w grupie z niskim hematokrytem (243 pacjentów lub 39 procent, w porównaniu z 176 pacjentami, lub 29 procent, p = 0,001). Zarówno syntetyczne przeszczepy, jak i przetoki naturalne częściej występowały w grupie zdrowego hematokrytu. Nie było różnic między grupami pod względem występowania incydentów naczyniowo-mózgowych, przemijających ataków niedokrwiennych, zgorzeli obwodowej, niedokrwienia jelit lub drgawek. Nie było znaczących różnic między grupami w rutynowych wartościach chemicznych surowicy, nieterytorycznych wartościach hematologicznych lub wynikach testu krzepnięcia na linii podstawowej. Po sześciu miesiącach zaobserwowano znaczące różnice w kilku testach, ale żaden z nich nie miał znaczenia klinicznego. Średnie stężenie ferrytyny w surowicy (. SD) było niższe w grupie zdrowego hematokrytu niż w grupie o niskim hematokrycie w linii podstawowej (334 . 313 vs. 403 . 436 ng na mililitr, P = 0,002) i podczas badania (391 . 424 vs. 503 . 442 ng na mililitr po 12 miesiącach, P = 0,005). Nasycenie transferyny w surowicy nie różniło się istotnie pomiędzy grupami w linii podstawowej (grupa zdrowego hematokrytu, 26,8 . 12,9%, grupa niskiego hematokrytu, 26,3 . 12,0%) lub podczas leczenia. Adekwatność hemodializy, zmierzona przez Kt / V, była podobna na linii podstawowej, z wartościami 1,38 . 0,35 dla obu grup, ale rozbieżna o jeden rok: Kt / V spadł do 1,35 . 0,36 w grupie zdrowego hematokrytu i wzrósł do 1,44 . 0,36 w grupie o niskim hematokrycie (P <0,001 dla porównania między grupami). Trzydzieści dwa procent pacjentów w grupie zdrowego hematokrytu miało wartość Kt / V poniżej 1,20 po sześciu miesiącach, w porównaniu z 22 procentami pacjentów z grupy o niskim hematokrycie.
Rysunek 3. Rycina 3. Średni wskaźnik śmiertelności (. SE) jako funkcja średniej wartości hematokrytu w grupach o normalnym-hematokrycie i niskiej zawartości hematokrytu. Liczbę pacjentów w każdej grupie przedstawiono w tablicach. Pokazano tylko wartości hematokrytu, dla których było co najmniej 20 pacjentów na grupę.
Śmiertelność w każdej grupie przy różnych wartościach hematokrytu, obliczona jako średnia wszystkich wartości dla każdego pacjenta aż do śmierci, utrata obserwacji lub 31 marca 1996 r., Zmniejszyła się przy wyższych wartościach hematokrytu, ale śmiertelność w normalnym grupa hematokrytu była wyższa niż w grupie o niskim hematokrycie dla dowolnego zakresu wartości hematokrytu (ryc. 3)
[więcej w: bimatoprost, celiprolol, dekstrometorfan ]
[podobne: taxivital, tęgoryjec dwunastnicy, test na nerwice ]