Wpływ beta-blokady na śmiertelność wśród pacjentów wysokiego ryzyka i niskiego ryzyka po zawale mięśnia sercowego ad

Stężenie kreatyniny w surowicy nie było w przypadku 9575 pacjentów, a większości innych danych brakowało u jeszcze mniejszej liczby pacjentów. Frakcja wyrzutowa została uzyskana lub udokumentowana u 134,238 pacjentów. Pacjenci, u których brakowało frakcji wyrzutowej, analizowano jako osobną podgrupę. Aby uniknąć wyeliminowania kilku pacjentów, którzy mieli inne brakujące dane z analiz, połączyliśmy pacjentów z brakującymi danymi w największą grupę dla wszystkich zmiennych innych niż analizowana. O ile to możliwe, dane odzwierciedlają wartości uzyskane przy przyjęciu do szpitala. Dane dotyczące przeżycia administracji opieki zdrowotnej zostały oparte na dokumentach ubezpieczenia społecznego i były kompletne, z dokładnością 98 do 99 procent, w ciągu 60 dni.
W tym badaniu wykorzystano dane z projektu Cooperative Cardiovascular Project, aby odpowiedzieć na pytanie, kto korzysta z terapii beta-adrenolitykami. Początkowo pacjentów przepisywano i nie przepisywano terapii beta-adrenolitykami w porównaniu z wieloma zmiennymi demograficznymi i klinicznymi. Pacjenci, u których jakikolwiek beta-bloker w dowolnej dawce został przepisany w momencie wypisu, zostali sklasyfikowani jako otrzymujący beta-bloker. Porównano średnie i standardowe odchylenia zmiennych ciągłych. Zarówno zmienne ciągłe (w kategoriach), jak i dyskretne zostały porównane z analizami tabeli kontyngencji.
Porównanie wskaźników umieralności między pacjentami otrzymującymi i nieotrzymującymi terapii beta-adrenolitykiem oparto na analizie czas-zdarzenie. Zastosowano model proporcjonalnych hazardów Coxa, ponieważ pozwalał on na skontrolowanie szacowanego czasu przeżycia pod względem różnic w czasie obserwacji i różnic we współzmiennych, które mogą wpływać na przeżycie, w tym zarówno zmiennych zakłócających, jak i modyfikatorów efektów. Założenie dotyczące proporcjonalnych zagrożeń zostało wstępnie sprawdzone za pomocą analiz Kaplana-Meiera i stwierdzono, że jest ono odpowiednio spełnione. Jedynie 8464 z łącznej liczby 201 752 pacjentów nie było obserwowanych przez 24 miesiące.
Ze względu na rozmiar zbioru danych nacisk położono raczej na wielkość niż na statystyczną istotność różnic między grupami. Uznaliśmy, że bardzo małe różnice mogą (i są) osiągać istotność statystyczną.
Wyniki
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka pacjentów, którzy otrzymali lub nie otrzymali beta-blokerów w szpitalu. Trzydzieści cztery procent pacjentów otrzymywało beta-blokery (tabela 1). Odsetek ten był niższy wśród osób w podeszłym wieku, czarnoskórych, a pacjenci uważani za najbardziej chorych, zgodnie z ich oceną Fizjologii Ostrej i Chronicznej Oceny Zdrowia (APACHE II) 8 i Killip9. Podobnie, pacjenci z najniższymi frakcjami wyrzutowymi, niewydolnością serca, przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, podwyższonymi stężeniami kreatyniny w surowicy lub cukrzycą typu rzadziej byli leczeni blokadą beta. Odwrotnie, pacjenci, którzy zostali poddani bardziej agresywnemu leczeniu, w tym trombolizie i angioplastyce, ale nie obejdzie operacji, częściej otrzymywali beta-blokery.
W wyniku tych zaleceń lekowych pacjenci otrzymujący beta-adrenolityki mieli mniej czynników ryzyka zgonu niż osoby, które nie otrzymywały beta-blokerów. Były młodsze (średnia [. SD] wieku, 73,3 . 8,8 vs
[więcej w: dienogest, cefepim, alemtuzumab ]
[podobne: tętniak aorty brzusznej objawy, tk głowy, trexan ]