Porównanie nuklimizowanego budezonidu, domięśniowego deksametazonu i placebo dla umiarkowanie ciężkiego zespołu

Każdego roku zadrażnienie występuje u 3 na 100 dzieci w wieku poniżej sześciu lat, i około procent dzieci z zadem jest hospitalizowanych.1 W rezultacie stanowi znaczną część wszystkich hospitalizacji pediatrycznych (2 procent w Alberta Children s Szpital). Oczekuje się, że leczenie, które w znacznym stopniu ograniczyło częstość hospitalizacji u dzieci z zadem, zmniejszy koszty opieki zdrowotnej i obciążenie społeczne chorobą. Klassen i wsp. Okazało się, że wśród dzieci z zadem leczonych w oddziale ratunkowym, ci, którzy otrzymali nebulizowany budezonid, rzadziej byli hospitalizowani niż ci, którzy otrzymywali placebo.2 Chociaż ich wyniki sugerują, że glukokortykoidy działają wystarczająco szybko, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo hospitalizacji, badali tylko 54 dzieci, a różnica w odsetku hospitalizacji między obiema grupami była marginalna (P = 0,05). W innym badaniu nebulizowanego deksametazonu, który obejmował 55 dzieci i miał podobny schemat, nie stwierdzono istotnego zmniejszenia częstości hospitalizacji.3 Nie jest więc pewne, czy terapia glikokortykosteroidami może zmniejszyć potrzebę hospitalizacji u dzieci z zadem.
Liczne badania wykazały, że wziewny budezonid szybciej zmniejsza objawy dusz niż w grupie placebo.2.4-6 Jednak nie jest jasne, w jaki sposób leczenie budesonidem jest porównywalne z konwencjonalną terapią z pozajelitowym lub doustnym deksametazonem.7 W jednym badaniu mniej pacjentów hospitalizowano po 24 godzinach w grupie przyjmującej doustnie deksametazon niż w grupie nebulizowanych budezonidów, ale różnice między grupami nie były znaczące.4
Zaprojektowaliśmy randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie w celu ustalenia, czy podawanie glukokortykoidów dzieciom z umiarkowanie ciężkim zadukiem ocenianym w oddziale ratunkowym zmniejsza częstość hospitalizacji i porównywania nebulizowanego budezonidu i domięśniowego deksametazonu.
Metody
Osoby badane
Tabela 1. Tabela 1. System punktowy krycia. Przeszkolone pielęgniarki zostały powiadomione o dzieciach dotkniętych ostrym atakiem słyszalnego stridora, które były widziane między 15:00 a 6:00 w oddziałach ratunkowych Szpitala dla Dzieci chorych w Toronto od września 1993 r. Do maja 1996 r. I Alberta Children s Hospital w Calgary od października 1995 r. Do Maj 1996. W badaniu wzięły udział dzieci, które miały od trzech miesięcy do dziewięciu lat, postawiono diagnozę zadu (definiowaną jako ostry początek wdechowego stridora związanego z pieczętującym jak pieczęć kaszlem) i utrzymywały się , umiarkowanie ciężka niewydolność oddechowa, określona jako ocena zadu dla 3 do 6 (Tabela 1) po leczeniu nawilżonym tlenem przez 30 minut.8 Kryteria wykluczenia obejmowały objawy lub oznaki sugerujące inną przyczynę wystąpienia stridoru, takie jak zapalenie nagłośni, bakteryjne zapalenie tchawicy lub nadgłośniowe ciało obce9; niezdolność rodziców pacjentów do mówienia po angielsku na tyle dobrze, aby zrozumieć i wyrazić świadomą zgodę; lub w historii przewlekłej choroby płuc, ciężkiej choroby układowej, dysfunkcji układu odpornościowego, 3 stridorów lub intubacji przez ponad miesiąc lub terapii glukokortykoidami na cztery tygodnie przed rozpoczęciem badania.
Badanie zostało zatwierdzone przez komisje ds. Przeglądu instytucjonalnego w każdym szpitalu
[hasła pokrewne: oprogramowanie stomatologiczne, ambroksol, belimumab ]
[hasła pokrewne: tętniak aorty brzusznej objawy, tk głowy, trexan ]