Podskórnie w porównaniu z dożylną epoetyną u pacjentów przyjmujących hemodializę cd

Ocenę tę powtarzano co 13 tygodni u wszystkich pacjentów w grupie dożylnej terapii oraz u połowy pacjentów z grupy podskórnej; druga połowa grupy podskórnej oceniała jedynie poziom dyskomfortu związany z samą iniekcją podskórną. Pacjenci ocenili poziom dyskomfortu za pomocą skali wzrokowo-analogowej składającej się z linii 100 mm, na której 0 mm wskazało brak bólu i 100 mm silny ból. Pacjenci oceniali również ból za pomocą siedmio-kategorii skali opisowej (bez bólu, bardzo łagodny ból, łagodny ból, niezbyt silny ból, dość silny ból, bardzo silny ból i prawie nieznośny ból). Analiza statystyczna
Grupy porównywano z teście z dwiema próbkami dla danych ciągłych i dokładnym testem Fishera dla danych kategorycznych.11 Analiza intencji do leczenia była stosowana w raportowaniu wyników, chyba że podano inaczej. Aby przeanalizować dawki fazy epoetyny i hematokrytu oraz wartości hemoglobiny w fazie podtrzymania, najpierw obliczyliśmy średnią każdego z pomiarów dla wszystkich dostępnych wizyt fazy podtrzymującej dla każdego pacjenta. W przypadku pacjentów, którzy nie weszli do fazy leczenia, przypisywaliśmy średnią wartość dla każdego pomiaru z wykorzystaniem ostatniego dostępnego pomiaru. Jeśli pacjenci przerwali leczenie epoetyną podczas fazy zmniejszania dawki, ponieważ docelowy hematokryt był utrzymywany w dawce mniejszej niż 3 U epoetyny na kilogram na tydzień, ich średnia dawka została uznana za zero. Średnie oceny dyskomfortu podczas fazy podtrzymania obliczono przy użyciu średniej ocen kwartalnych na tym etapie. Dokładny test Fishera posłużył do oceny związku między zmianą drogi podawania od linii podstawowej a zmianą dawki. Wszystkie testy statystyczne były dwustronne.
Wyniki
Tabela 1. Tabela 1. Podstawowa charakterystyka pacjentów i przyczyny wycofania się z badania. Charakterystyka linii podstawowej pacjentów w obu grupach była podobna (Tabela 1). Spośród 208 pacjentów poddanych randomizacji 157 przystąpiło do fazy podtrzymującej, a 138 ukończyło 26-tygodniowy okres leczenia podtrzymującego. Siedemdziesięcioro pacjentów wycofało się po randomizacji, w tym 12 pacjentów, którzy byli w stanie przerwać terapię epoetyną w fazie zmniejszania dawki, nie tracąc wartości hematokrytu poniżej 30 procent (Tabela 1). Średni (. SD) czas trwania badania wynosił 48 . 20 tygodni (zakres od 2 do 102) w grupie dożylnej terapii i 46 . 17 tygodni (zakres od 2 do 87) w grupie podskórnej (P = 0,46). Kiedy porównaliśmy wartości linii podstawowej ze średnimi wartościami podczas fazy podtrzymywania w grupie badanej jako całości, stwierdziliśmy, że była niewielka zmiana w stosunku redukcji mocznika (średnia zmiana, 0,3 . 6,9%, P = 0,61) i rozkurczowe ciśnienie krwi (1,7 . 12,2 mm Hg, P = 0,08), ale wzrost skurczowego ciśnienia krwi (4,6 . 19,8 mm Hg, P = 0,005).
Dawka Epoetin
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki w fazie podtrzymywania podskórnej i dożylnej terapii epoetyną. Ryc. 1. Ryc. 1. Średnie dawki epoetyny podczas fazy podtrzymywania w grupach terapii podskórnej i dożylnej. Wartości przedstawiają skumulowany odsetek pacjentów na osi y, wymagających dawki epoetyny, która była równa lub mniejsza niż każda wartość na osi x.
Podczas fazy podtrzymującej średnia tygodniowa dawka epoetyny była o 32 procent mniejsza w grupie otrzymującej podskórną terapię niż w grupie leczonej dożylnie (Tabela 2 i Figura 1).
[więcej w: disulfiram, bromazepam, alemtuzumab ]
[podobne: taxivital, tęgoryjec dwunastnicy, test na nerwice ]