Kliniczne znaczenie minimalnej choroby resztkowej u dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną

Pomimo postępów w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej w dzieciństwie (ALL), ryzyko nawrotu pozostaje około 30 procent. Badania wykazały, że obecność lub brak choroby resztkowej, jak oceniono za pomocą testu reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR), może służyć jako czynnik prognostyczny u pacjentów z ALL, 1-4 i progowymi poziomami resztkowych komórek białaczkowych. do przewidywania nawrotu. 5-10 Jednak wiele z tych badań było analizami retrospektywnymi4, 5, 8 lub obejmowało niewielką liczbę pacjentów, którzy czasami byli leczeni różnymi protokołami. Ponadto, w niektórych badaniach przebieg choroby resztkowej znacznie się różnił.4,6-10 W badaniu pilotażowym sprawdziliśmy metodę oznaczania resztkowych blaszek blastycznych w szpiku w konkurencyjnym teście PCR. Ta metoda wykorzystuje zmienione sekwencje genu ciężkiego łańcucha receptora limfocytów T lub immunoglobuliny w białaczce białkowej jako markery klonalne. Stwierdziliśmy, że oznaczanie ilościowej resztkowej białaczki w pierwszych miesiącach remisji może pomóc w identyfikacji pacjentów, którzy mogą mieć nawrót11. Przeprowadziliśmy to prospektywne badanie, aby rozszerzyć nasze wstępne wyniki.
Metody
Leczenie
Zastosowaliśmy protokół leczenia Berlin-Frankfurt-Munster (BFM) z niewielkimi modyfikacjami (Europejska Organizacja Badań i Leczenia Raka [EORTC], protokół 58881) .12 Krótko mówiąc, po jednym tygodniu leczenia prednizolonem i jednym dooponowym wstrzyknięciem metotreksatu, rozpoczęto terapię indukcyjną. Składał się on z trybu pięciu leków podawanego przez okres czterech tygodni (codziennie prednizolon, cotygodniowa winkrystyna i daunorubicyna, asparaginaza dwa razy w tygodniu i dooponowo metotreksat w dniach 8 i 22). Po zakończeniu tego leczenia pacjenci, którzy mieli więcej niż 1000 blastów na milimetr sześcienny krwi pod koniec pierwszego tygodnia leczenia prednizolonem, ci, którzy nie mieli całkowitej remisji, oraz ci z t (4; 11) lub t (9; 22) translokacja zostały sklasyfikowane jako mające bardzo wysokie ryzyko nawrotu. Wszyscy inni pacjenci zostali sklasyfikowani jako osoby o standardowym ryzyku.
Pacjenci ze standardowym ryzykiem nawrotu choroby otrzymywali cztery tygodnie terapii konsolidacyjnej składającej się z codziennej merkaptopuryny, czterech czterodniowych kursów cytarabiny i cyklofosfamidu w dniach i 28. Po tej fazie konsolidacji prowadzono ośmiotygodniowy kurs codziennej merkaptopuryny i cztery kursy wysokodawkowego metotreksatu (terapia interwałowa). Opóźniona faza intensyfikacji obejmowała deksametazon (przez 3 tygodnie), cztery cotygodniowe iniekcje winkrystyny i doksorubicyny oraz cztery iniekcje asparaginazy (protokół IIA), następnie dzienną tioguaninę (przez 14 dni), jedno wstrzyknięcie cyklofosfamidu, dwa cykle cytarabiny i jedno dooponowe wstrzyknięcie metotreksatu (protokół IIB). Czas trwania leczenia od rozpoczęcia terapii indukcyjnej do zakończenia fazy opóźnionej intensyfikacji wynosił około 27 tygodni. Opóźnione leczenie intensyfikujące było kontynuowane przez leczenie podtrzymujące składające się z codziennej merkaptopuryny i cotygodniowego metotreksatu. Całkowity czas leczenia wynosił dwa lata.
Pacjenci z bardzo wysokim ryzykiem nawrotu otrzymali wzmocnioną terapię konsolidacyjną trwającą sześć tygodni, składającą się z cyklofosfamidu, metotreksatu w wysokiej dawce i cytarabiny, asparaginazy i doustnej merkaptopuryny, a następnie dwóch serii trzech kursów chemioterapeutycznych zgodnie z protokołem nawrotu BFM.13
Wykrywanie choroby szczątkowej
Jednojądrzaste komórki szpiku kostnego zliczono, poddano lizie i przechowywano w temperaturze -20 ° C do czasu analizy
[przypisy: belimumab, cefepim, suprasorb ]
[przypisy: spastyka, stenoza kanału kręgowego, stwardnienie rozsiane objawy początkowe ]