Kliniczne znaczenie minimalnej choroby resztkowej u dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną ad 6

Szacunki Kaplana-Meiera z odstępu wolnego od nawrotu u pacjentów z ALL przy standardowym ryzyku, według obecności lub braku obecności i poziomu rezydualnej choroby po terapii konsolidacyjnej (górny panel), terapii przedziałowej (środkowy panel) i opóźnionej intensyfikacji Terapia (dolny panel). P <0,001 dla porównania pomiędzy pacjentami z chorobą resztkową a tymi bez choroby resztkowej i dla porównania między pacjentami z> 10-3 pozostałymi blastami i tymi z <10-3 pozostałościami blastycznymi. Większość pacjentów z .10-3 strzałami zmarło: cztery z ośmiu po terapii konsolidacyjnej, sześć z dziewięciu po terapii interwałowej i pięć po pięciu z opóźnioną terapią intensyfikacyjną. Dla każdego punktu w czasie, liczba pacjentów pokazana pod wykresem to liczby o standardowym ryzyku, dla których dostępne były próbki szpiku kostnego. U 18 pacjentów wykryto chorobę resztkową, ale nie określono jej ilościowo. W trzech różnych punktach czasowych czas do wystąpienia nawrotu w grupie standardowego ryzyka był znacznie krótszy w przypadku pacjentów z wykrywalną chorobą resztkową niż u osób bez wykrywalnej choroby resztkowej (P <0,001 w teście log-rank) (Figura 2). Ryzyko nawrotu było znamiennie wyższe u pacjentów z wykrywalną chorobą niż u osób z niewykrywalną chorobą (7,3 razy większa po konsolidacji i terapii interwałowej i 9,2 razy wyższa po terapii z opóźnieniem) (Tabela 2). Ilościowa ocena pozostałej białaczki umożliwiła dalszą dyskryminację: wartość na poziomie lub powyżej progu 10-3 resztkowych komórek białaczkowych była wysoce predykcyjna dla nawrotu we wszystkich trzech punktach czasowych (P <0,001 w teście log-rank) (Figura 2). Ryzyko nawrotu zwiększyło się o współczynnik od 15,3 do 22,0 u pacjentów z 10-3 lub więcej pozostałościami blastów (reprezentujących od 4 do 7 procent pacjentów) w porównaniu z osobami z mniej niż 10-3 resztkowymi blaszkami (tabela 2). Ryzyko zgonu było zwiększone o około 25% u pacjentów z 10-3 lub więcej resztkowymi wybuchami w każdym punkcie czasowym (dane nie przedstawione).
W grupie bardzo wysokiego ryzyka pacjenci bez wykrywalnej choroby resztkowej po wzmocnionej terapii konsolidacyjnej mieli mniejsze prawdopodobieństwo nawrotu choroby niż pacjenci z wykrywalną chorobą (P = 0,03 w teście log-rank).
Przewidywalna wartość choroby resztkowej po stratalizacji dla innych czynników
Tabela 4. Tabela 4. Względne ryzyko nawrotu zgodnie z obecnością lub brakiem i poziomem resztkowej choroby i innych czynników prognostycznych. Immunofenotyp linii T, liczba białych krwinek 100 000 na milimetr sześcienny lub wyższy, wiek 10 do 15 lat i przypisanie do grupy bardzo wysokiego ryzyka (która stanowiła od 9 do 16 procent pacjentów monitorowanych choroba resztkowa) były związane z najgorszym wynikiem, przy względnym ryzyku nawrotu od 2,18 do 2,58 (tabela 1). Analiza dwuwymiarowa wykazała, że obecność lub brak i poziom choroby resztkowej w różnych punktach czasowych pozostawały istotnymi czynnikami prognostycznymi po stratyfikacji pod względem liczby białych krwinek, immunofenotypu, grupy ryzyka i wieku (Tabela 4). Przy użyciu metody stratyfikacji logarytmicznej oszacowane względne ryzyko nawrotu wyniosło około 5 dla pacjentów z chorobą resztkową i ponad 5 dla osób z 10-2 lub więcej resztkowymi bla- sami po indukcji i 10-3 lub więcej później ( Tabela 4).
W modelu Coxa najważniejszą czynnością prognostyczną pozostała choroba resztkowa, a następnie liczba immunofenotypowa lub liczba białych krwinek (dane nieukazane)
[więcej w: teosyal, chloramfenikol, noni ]
[patrz też: wadowice olx, schizofrenia hebefreniczna, schizofrenia paranoidalna objawy ]