Charakterystyka wiązania lipoprotein o dużej gęstości z ludzkimi błonami plazmatycznymi adipocytów.

Świeżo wyizolowane adipocyty ludzkie wykazywały swoisty wychwyt znaczonej 125I ludzkiej lipoproteiny o wysokiej gęstości (HDL2 i HDL3), której część mogła zostać uwolniona przez późniejszą inkubację z nadmiarem nieznakowanego ligandu. Aby zbadać mechanizm wiązania HDL, oczyszczone w gradiencie sacharozy błony plazmatyczne adipocyty inkubowano z radioaktywnymi jonami cząsteczki lipoprotein w warunkach równowagi w nieobecności (całkowite wiązanie) lub obecności (nieswoiste wiązanie) 100-krotnego nadmiaru nieznakowanego ligandu. Specyficzne wiązanie HDL2 i HDL3, obliczone przez odjęcie niespecyficznego od całkowitego wiązania, było niezależne od Ca ++, nie podlegało wpływowi EDTA i nie zostało zniesione przez traktowanie membran przez pronazę. Modyfikacja HDL3 przez metylację redukcyjną lub cykloheksanodion również nie wpłynęła na jego wiązanie z błonami plazmatycznymi adipocytów. Wysokie stężenie soli (200 mM NaCl) hamowało specyficzne wiązanie HDL2 i HDL3, ale nie miało wpływu na wiązanie LDL. Znaczna część wiązania 125I-HDL2 lub 125I-HDL3 była stale hamowana przez dodanie nadmiaru nieznakowanego LDL, ale to hamowanie było niekompletne w porównaniu z podobnym molarnym nadmiarem nieznakowanego HDL2 lub HDL3. Rola apoprotein (apo) w wiązaniu HDL z błonami adipocytów została zbadana przez porównanie wiązania HDL2 i HDL3 izolowanych z osocza normalnego, abetalipoproteinemicznego (abeta) i apo E (apo E0). Specyficzne wiązanie obserwowano dla wszystkich normalnych i zmutowanych cząstek HDL. Ponadto znaczna część (61-78%) wiązania apeta-HDL2, apo E0-HDL2 i apo E0-HDL3 została zahamowana przez dodanie 100-krotnego nadmiaru niewyznakowanych lipoprotein o małej gęstości (LDL). Współzawodnictwo między wiązaniem LDL i HDL zostało potwierdzone przez zdolność normalnego, abeta i apo E0-HDL2 do całkowitego zahamowania wiązania 125I-LDL. Te dane sugerują, że wiązanie HDL jest niezależne od apo E i że odpowiedzialne apoproteiny HDL są kompletne z LDL-apo B do wiązania z tym samym lub blisko spokrewnionym miejscem w błonie komórkowej adipocytów. Normalne i apo wiązanie E0-HDL3 było również całkowicie hamowane przez normalny HDL2, co sugerowało, że HDL2 i HDL3 prawdopodobnie wiążą się z tym samym miejscem. Analiza Scatcharda normalnych danych wiązania HDL2, normalnego HDL3 i apo E0-HDL3 najlepiej dopasowała jednoskładnikowy profil wiązania z podobnymi stałymi stałymi dysocjacji równowagi (40-96 nM). Stwierdzono, że wiązanie HDL3 jest skutecznie hamowane przez anty-ludzką apo AI lub anty-ludzką apo AII, ale nie przez anty-ludzkie przeciwciała anty-apo B. Na to wiązanie nie miały również wpływu monoklonalne przeciwciała przeciw ludzkiemu apo B lub E, o których wiadomo, że hamują wiązanie apo B lub apo E, które zawierają lipoproteiny z receptorem LDL hodowanych fibroblastów. Odkrycia te, razem wzięte, sugerują, że ludzkie komórki tłuszczowe posiadają miejsca wiązania HDL ze specyficznością apo AI i / lub apo AII. Znaczące, ale częściowe zahamowanie wiązania HDL2 i HDL3 przez LDL wraz z całkowitym zahamowaniem wiązania LDL przez HDL2 i HDL3, ma tendencję do wykluczania pojedynczego miejsca wiązania, które oddziałuje zarówno z lipoproteinami, jak i sprzyja interpretacji, że cząsteczki LDL i HDL wiążą się z wieloma miejscami rozpoznawania lub do różnej konformacji tej samej domeny wiążącej lipoproteiny na komórce ludzkiego tłuszczu
[przypisy: schizofrenia paranoidalna objawy, świadomy sen techniki, tarczyca guzki ]